Duizend Palestijnen voor één militair: dat zijn pas verhoudingen. Is die prijs te hoog of juist niet?

Uri Rosenthal weet het misschien, onze Expert in Evenwicht. De minister voor Buitenlandse Zaken blokkeerde onlangs in zijn eentje een gezamenlijke verklaring van de 27 EU-lidstaten, die was bedoeld om de vredesbesprekingen uit het moeras te trekken. Volgens Rosenthal was deze tekst onevenwichtig en buiten proportie: om te beginnen werden de wandaden van zowel Palestijnen als Israëli’s aan de kaak gesteld. Daarnaast verwees de tekst naar een twééstatenoplossing.

Nu wordt dat plan al bijna 45 jaar door de Verenigde Naties (kortom de gehele wereld) bepleit als de enige acceptabele, rechtvaardige oplossing voor het Midden-Oostenconflict. Evenwichtiger dan dat wordt het niet, zou je zeggen; legaler evenmin. Maar gelukkig is Uri ‘Geller’ Rosenthal er nog, de man die alles krombuigt tot het recht lijkt. Hij vond het een groot onrecht dat naast de Palestijnen ook de Israëli’s de maat werd gemeten, terwijl zij toch alleen maar de bezetters in dit verhaal zijn.

Evenwicht in het Nederlands beleid: een snelcursus.

1. Stel, Hamas blijkt in 2006 de onbetwiste winnaar van eerlijke Palestijnse verkiezingen. De partij komt aan de macht. Wat doe je dan? Je stelt een totale boycot in - die lui accepteren immers de grenzen van 1967 niet. Je zet anderhalf miljoen burgers gevangen op een gebied zo groot als twee keer Texel, onthoudt hun elk contact met de buitenwereld, en wacht tot ze genuanceerder leren stemmen.

Dat is de linkerschaal van de balans.

2. Maar dan. Na de Israëlische verkiezingen van 2009 worden ook daar twee extremistische partijen opgenomen in de regering: Israël Ons Thuis en Shas. Geen van beide Israëlische partijen accepteert de grenzen van 1967, ze streven naar een etnisch zuiver, joods Israël met behoud van de nederzettingen. Dus wat doe je dan?

Dan ga je over tot intensieve samenwerking. Het is precies wat Rosenthal op zijn eerste dienstreis naar Israël voorstelde aan zijn ambtgenoot, minister Lieberman.

Nu is Lieberman de voorman van Israël Ons Thuis. Toen enkele jaren geleden een groep Palestijnse gevangenen zou worden vrijgelaten, opperde hij de mogelijkheid om in plaats daarvan alle Palestijnse gevangenen in de Dode Zee te verdrinken. Hijzelf was bereid de bussen te regelen. Bij een andere gelegenheid had Lieberman geëist dat Arabisch-Israëlische parlementsleden geëxecuteerd zouden worden. Toch zag minister Verhagen er indertijd geen graten in hem in Nederland te ontvangen, en voor zijn opvolger Rosenthal is het vandaag eveneens business as usual.

Zeer weinig landen hebben de kolonist Lieberman (hij woont in een illegale nederzetting) willen ontvangen. Internationaal een persona non grata - behalve hier. Bij ons valt met racisten te praten.

Dat is de rechterschaal van de balans.

Maar nu komt het. Volgens Uri’s Wetten van Evenwicht past in de rechterschaal namelijk nog veel meer. Zo heeft Hamas inmiddels herhaaldelijk aangegeven een Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 te accepteren. Dit feit wordt door Israël (en dus ook door Nederland) consequent verdoezeld en genegeerd teneinde nooit met wie dan ook te hoeven praten. En waarover zou je ook? Want wat blijkt: géén van de grote Israëlische politieke partijen – of het nu Israël Ons Thuis betreft, Shas, Likud, de Arbeiderspartij of Kadima – neemt in het partijprogramma 1967 op als uitgangspunt voor de grenzen van Israël. Integendeel: Likud verdedigt in zijn statuten open en bloot de Groot-Israël-gedachte. Met Netanyahu valt dus sowieso over niets te onderhandelen. En als de Israëlische premier in het Amerikaans congres luid en duidelijk verkondigt dat hij een terugkeer naar de grenzen van ’67 totaal verwerpt en daarmee de Palestijnen elk perspectief op een levensvatbare staat ontneemt, houdt Nederland zijn mondje dicht.

Ook als Geert Wilders in Israël voor deportatie van de Palestijnen pleit, zwijgt dit kabinet. Die Wilders toch, met zijn malle oproepen tot etnische zuivering. Die zit écht niet in de regering hoor.

Rosenthal protesteert pas als een moegetergde president Abbas bij de VN een aanvraag indient tot erkenning van de staat Palestina, binnen de internationaal erkende grenzen, conform het internationaal recht.

Rosenthal was het ook, die tegen alle internationale richtlijnen in zijn ambtenaren opdroeg voortaan niet meer over de ‘bezette gebieden’ te spreken, maar over ‘betwiste gebieden’. Dat klinkt al een stuk gebalanceerder.

Kijk, dat de minister zelf is getrouwd met een Israëli, dat in de fractiekamer van de PVV prominent een reusachtige Israëlische vlag hangt en dat het huidige regeerakkoord slechts één buitenland met name noemt (’Nederland wil verder investeren in de band met Israël.’) – dat doet natuurlijk allemaal niet ter zake. Maar er is stilaan wel héél veel evenwicht in Nederland.

Uri Rosenthal, onze man in Groot-Israël.

Wat is een Palestijn eigenlijk waard, meneer de minister? En wat is een Israëli u waard? Het is uw vak, diplomatieke verhoudingen, dus u weet dat soort dingen.

Anders zal ik het zeggen. Duizend tegen één. Dat is de wisselkoers in het Midden-Oosten.

Met de stilzwijgende steun van de ene na de andere Nederlandse regering zijn de kansen op een rechtvaardige vrede stilaan verkeken. En met de hulp van dit kabinet nadert een decennialange kolonisatie nu haar voltooiing. Nog een paar jaren treiteren en volbouwen, maar dan heb je ook wat.

Dan doemt eindelijk, alsnog, in oudtestamentische glorie voor ons op: ‘een land zonder volk voor een volk zonder land’.

Een Palestijn is vandaag eenduizendste mens. Nog even, en dan de diaspora: opgelost, weg.

Evenwicht.

Fraaist van al blijft deze prestatie: Israël is er, mede dankzij het Nederlands beleid, in geslaagd de Israëli’s voor te stellen als de slachtoffers van deze bezetting. Palestijnen die ondanks alles blijven hameren op het internationaal recht worden nu behandeld als rigide dromers, of beter nog: als extremisten (ik zie de brieven alweer verschijnen, waarin ik voor antisemiet word uitgemaakt). En terwijl de Israëlische regering jammert over een gebrek aan gesprekspartners, bouwt ze maar door op Palestijnse grond, blijft ze het westen maar chanteren, als vormde het land een vuurtoren van verlicht humanisme in een zee van vijandig extremisme. Intussen is vrijwel geheel historisch Palestina nu geannexeerd.

Wij gedogen het, zoals wij in eigen land Geert Wilders gedogen en er intensief mee samenwerken. Wij gedogen de schepping van Über-en Untermenschen.

Anders valt niet te verklaren dat joodse kolonisten op Palestijnen mogen schieten als wild wanneer deze hun olijven gaan oogsten, dat een leger witte fosfor uitstrooit over burgers, dat het scholen met vluchtelingen bombardeert, non-stop Palestijnse huizen vernietigt en een radeloos volk domweg laat creperen - zonder dat iemand dit stopt.

Israël streeft naar een land voor joden en enkel joden. Nederland heeft als bevriende natie Israël altijd de hand boven het hoofd gehouden in een beleid van moedwillige zuivering. De conclusie moet luiden dat onze regering gelooft in mensen en ondermensen. En zo niet – Doe Dan Iets, meneer Rosenthal.

Intensiveer de tegenwerking en dwing voor één keer evenwicht af.

Bron

Bij de bestrijding van Hamas heiligt het doel alle middelen. Ook wanneer dit betekent dat de Vierde Conventie van Genève als pleepapier wordt gebruikt.

Over een aantal weken vaar ik mee met Flotilla-2 naar Gaza. Ik doe dit omdat ik de schrijnende situatie daar erken. Ik wil mensen voorzien van noodzakelijke goederen als medicijnen en bouwmateriaal en wil bovendien aandacht eisen voor de illegale blokkade van Gaza door Israël.

De minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal wil liever niet dat ik mee ga. Ik zal volgens hem namelijk niets bijdragen aan het vinden van een oplossing van het Israël-Palestina conflict. Sterker nog, eerdere inspanningen door de Nederlandse regering zouden in één klap weggevaagd kunnen worden wanneer het tot een confrontatie met Israël komt. En als Israël de Flotilla aanvalt, dan is dat volgens de minister ook nog eens volkomen legitiem. Zo’n hulpkonvooi met humanitaire goederen is namelijk ‘een provocatie’.

De minister beroept zich bij het bestempelen van de blokkade van Gaza als legaal op de Oslo-akkoorden. Israël zou het recht hebben 1,5 miljoen Gazanen op te sluiten in de openluchtgevangenis en Gaza haar autonomie te ontnemen ten einde de Israëlische bevolking te beschermen. Dat dit tot mensonterende situaties in Gaza leidt doet er niet toe: het zijn immers geen Joden. In de woorden van Rosenthal: ‘Hoge werkloosheid onder jongeren in de Arabische wereld is normaal.’ Wel, minister, laten we er dan alles aan doen om de situatie te verslechteren en de blokkade handhaven.

In Gaza is 45 procent van de bevolking werkloos. Tachtig procent van de bevolking is voor voedsel afhankelijk van de VN. Export van goederen en vrij verkeer van personen uit Gaza is verboten. Bij de bestrijding van Hamas heiligt het doel alle middelen. Ook wanneer dit betekent dat de Vierde Conventie van Genève als pleepapier wordt gebruikt en 1,5 miljoen Gazanen collectief worden gestraft.

Bij de blokkade van Gaza, of je deze nu goed- of afkeurt met behulp van Conventies en Akkoorden, is de bevolking uiteindelijk de dupe van een politiek schaakspel. De blokkade zou Hamas moeten tegenwerken, maar geeft hen meer controle dan voorheen. Hamas kan aan de slechte bedoelingen van Israël refereren en zodoende de bevolking voor zich winnen. Zonder blokkade had Hamas zichzelf allang in de vingers gesneden en geen poot meer gehad om op te staan. Wie denkt dat de bevolking in Gaza pro-Hamas is heeft het aan het verkeerde eind. Vooral de jongeren zijn de situatie in het gebied meer dan zat. Acht studenten uit Gaza stelden in januari een ‘Manifest for Change’ op, waarin ze expliciet duidelijk maken niet langer akkoord te gaan met de situatie in hun omgeving. Ze schrijven: ‘Fuck Hamas. Fuck Israël. Fuck Fatah. Fuck UN. Fuck UNWRA. Fuck USA! We, the youth in Gaza are so fed up with Israel, Hamas, the occupation, the violation of human rights and the indifference of the international community.’ Als dat geen schreeuw om hulp is weet ik het ook niet meer.

Vol verbazing heb ik donderdag dan ook naar het spoeddebat in de Tweede Kamer geluisterd. Het schaamrood stond me op de kaken toen ik hoorde hoe de vertegenwoordigers van Nederland op zoek gingen naar redenen om humanitaire hulp te verbieden. Niets gaat de politici te ver. SGP-er Kees van der Staaij twitterde tijdens het debat: ‘Flotilla is geen hulpvloot, maar dwaze, riskante provocatie. Zeeblokkade door Israel is terecht.’ Nu zal Van der Staaij sowieso niets van mij aannemen, ik ben immers maar een vrouw, maar ook de betrokken organisaties kunnen uitleg over de humanitaire actie blijven geven. Gehoord worden ze toch niet. Van der Staaij heeft zijn perverse gedachten tot waarheid verheven, ook al is er geen reden om ervan uit te gaan dat de Flotilla geen goede bedoelingen heeft.

De echte dwazen in het land, verenigd in de ondemocratische PVV, gaan nog een stap verder. Raymond de Roon stelde in het debat voor om mij niet alleen mijn recht op vreedzaam demonstreren te ontnemen, maar mocht Israël beslissen de Flotilla aan te vallen, mij ook nog eens aan het lot over te laten. Consulaire hulp is blijkbaar alleen iets voor de Joran van der Sloot’s van Nederland.

We doen in Nederland alsof we een beschaafd land zijn. Alsof wij het beste voor hebben met onze burgers, en de rest van de wereld ook een menswaardig bestaan gunnen. Dit rechtse kabinet, gedoogd door de PVV, beweert allerlei vrijheden hoog in het vaandel te hebben, maar keer op keer blijkt dat deze vrijheden selectief zijn. Van Rosenthal weten we dat hij pro-Israël is en ook Wilders’ banden met het land zijn geen geheim. De SGP sluit liever haar ogen dan dat het een werkbezoek aan Gaza aflegt en de situatie zelf beoordeelt.

Ik kan niet anders dan concluderen dat het pro-Israël sentiment van de partijen mee weegt in het willen verbieden van de hulpkonvooi. Vrijheid is kennelijk niet voor iedereen en daar verandering in willen brengen moet je vooral niet willen.

Bron: Hasna el Maroudi, redacteur Joop

… zegt het voort, zegt het voort …
Ook Nederland doet mee met het initiatief van de in mei naar Gaza uitvarende vredesvloot. Help mee met het organiseren van steunactiviteiten.
… zegt het voort, zegt het voort …

Nederlandse boot naar Gaza
Eind mei vertrekt Freedom Flotilla 2 naar de Gazastrook. Ook een Nederlandse boot met aan boord mensenrechtenactivisten, kunstenaars, journalisten vaart mee. Doel: het zwijgen en de passiviteit van de internationale gemeenschap te doorbreken en de wereld, niet in de laatste plaats Nederland, bewust maken van de gevolgen van de huidige blokkade van Gaza. Die blokkade zorgt er namelijk voor dat Gaza een openluchtgevangenis is geworden, waarin 1,6 miljoen mensen collectief gestraft worden. Ten tweede beoogt de flotilla de nodige hulpgoederen te brengen. De blokkade heeft geleid tot grote tekorten aan onder meer medicijnen, medische hulpmiddelen en schoolspullen.

Help mee en organiseer een activiteit!
Steun jij de Nederlandse boot naar Gaza en wil je meehelpen om Nederlanders bewust te maken van de gevolgen van de illegale blokkade op het dagelijks leven van de Palestijnen? Organiseer dan een activiteit! Dit kan van alles zijn: een lezing, een debat, een muziek-evenement, een flashmob, een sponsorloop. Wij kunnen je helpen met het organiseren van de activiteit, bijvoorbeeld door het aanleveren van sprekers, het ontwikkelen van promotiemateriaal, het meedenken en brainstormen over het programma etc. Ook kunnen wij aansluiten bij reeds bestaande activiteiten.

Interesse?! Stuur dan een mail naar info@nederland-gaza.nl

Hartelijke groet,

Marloes Kuijer

* Doorbreek de blokkade, steun de Nederlandse boot naar Gaza*

Maak uw financiele bijdrage over naar bankrekening 395677858 t.n.v. stichting Nederland-Gaza te Gouda.

En bent u al lid van onze facebook-pagina: ‘Nederlandse boot naar Gaza!’?

Voor alle info: www.nederland-gaza.nl

Zie hierbij ook het persbericht van 7 maart.

… zegt het voort, zegt het voort …

Bron

Wat aanvankelijk leek uit te draaien op een propagandaslag, ontaardde op volle zee in blind geweld en bloedvergieten door Israëlische commando’s.

Er viel nog te twisten over de vraag of het konvooi met hulpgoederen voor de gekwelde bevolking van Gaza alleen maar een humanitair doel had. Het breken van de blokkade zou immers een gevoelige symbolische politieke nederlaag voor de Israëlische regering hebben betekend. Die wenste de actie te beschouwen als een provocatie met als doel de legitimiteit van Israël te ondermijnen en bood aan om de hulpgoederen over land naar Gaza te vervoeren. Ergo: niet de veiligheid van Israël, maar een irrationele vrees voor het verlies van eer en prestige stonden op het spel.

Het grove en ontoelaatbare geweld waarmee de regering-Netanyahu op deze door haarzelf gecreëerde uitdaging heeft gereageerd, strekt dan ook verder dan een ernstig incident. Het is, indien het waar is dat de opvarenden alleen passief verzet boden, een internationale misdaad. Dit raakt aan de toekomst van Israël zelf. Netanyahu en de zijnen hebben niet alleen de doden opgeofferd en de inwoners van Gaza hulp ontzegd. Ook mensen die altijd zijn opgekomen voor het recht van Israël op veiligheid en zelfverdediging, waartoe ik mijzelf reken, kunnen niet anders dan zich hierdoor diep getroffen en geschoffeerd voelen.

Als het enige en ultieme doel van Israël nog is om in alle omstandigheden te laten zien wie de sterkste is, dan bestaat er dus voor de regeerders daar geen enkel verschil meer tussen zelfverdediging en agressie, dan gaat het alleen nog maar om blind geweld, geweld om het geweld, macht om het recht van de sterkste uit te oefenen, immoreel geweld.

Kan Israël zich dat veroorloven zonder zijn eigen bestaansgrond in het geding te brengen? Het land mag en moet zich verdedigen tegen terroristen, maar de aanval op schepen met hulpgoederen is onmogelijk onder de noemer van terrorismebestrijding te brengen. In tegendeel, het geweld tegen de opvarenden moedigt terroristen aan.

Op den duur kan Israël zijn legitieme doelstelling – veiligheid – niet verwezenlijken door de toepassing van blind geweld. Waar is de ratio in de Israëlische politiek gebleven? De ratio lijkt te zijn opgeslokt door de duisternis van politiek extremisme, primitief tribalisme, orthodox-joods fundamentalisme, aangemoedigd door Amerikaanse christen-fundamentalisten die dromen van de eindtijd in het heilige land, door fantasieën over de verwezenlijking van bijbelse profetieën en de vervulling van goddelijke opdrachten, terwijl de regeerders denken veiligheid te kunnen bieden door wapengekletter en atomaire afschrikking.

De hardliners die in Israël nu de dienst uitmaken, tonen het ideologische en politieke spiegelbeeld van de extremisten in de islamitische wereld die de bestrijding van Israël beschouwen als een heilige oorlog en, gedreven door geloof in de jihad, van geen enkel compromis willen weten. De fundamentalisten aan beide zijden kennen geen andere oplossing dan de overwinning en zij versterken elkaar wederkerig door bij voortduring, zonder de minste scrupules, aan te sturen op confrontaties.

Israël is in groot gevaar, misschien wel het meest door toedoen van zijn eigen regering. Als de ‘harde lijn’ van de houwdegens die op een hulpactie voor Gaza niet anders weten te reageren dan met kogels de overhand behoudt, ondermijnt dat meer en meer de bondgenootschappelijke steun van het Westen, niet alleen van Europa, maar op termijn ook van de Verenigde Staten.

De sympathie van een groot deel van de publieke opinie in het Westen is al verloren gegaan. Het lijkt figuren als Netanyahu en de extremistische minister van Buitenlandse Zaken Lieberman niet te deren. Wat kan hun het verlies van sympathie deren, zolang zij kunnen bogen op militaire superioriteit? Maar wat zal militaire macht uiteindelijk baten aan een Israël dat alleen komt te staan in de wereld?

Het tegenargument, dat in Nederland naar voren wordt gebracht door de PVV, luidt dat Israël en het Westen op elkaar blijven aangewezen wegens het gevaar van het oprukkende islamisme. Een levensvatbare Palestijnse staat biedt in deze visie geen bijdrage tot een oplossing, omdat dit een aanmoediging zou vormen voor het megalomane streven van de politieke islam naar wereldheerschappij. Volgens deze redenering ligt het gevaar in de onderschatting door het Westen van het islamitische antisemitisme en de jihadisten die ervan dromen eerst Israël en vervolgens de westerse wereld van de kaart wil vegen.

In werkelijkheid draagt de huidige Israëlische politiek juist bij tot versterking van de politieke islam in de Arabische landen. Wat maakt de geesten in de islamitische wereld rijp voor het fundamentalisme? Het zijn Saoedi-Arabische oliedollars, het is religieuze ophitsing door Iraanse ayatollahs, maar het is ook Israëlisch geweld. Valse vrienden van Israël zien de bevolking van dat land graag als een voorpost in een apocalyptische ‘eindstrijd’ tussen de islam en het Westen.

Wie gelooft in een ‘eindstrijd’ is ook bereid daar de inwoners van Israël zonodig aan op te offeren. Ik doel onder meer op de PVV, die spreekt van de bevrijding van Judea en Samaria (bijbelse grond immers). Dat past precies in haar politiek om ook hier moslims wegens hun geloof te bestrijden. Deze nefaste religieuze haat zou de politieke partijen die een coalitie met de PVV overwegen, met een zware verantwoordelijkheid opzadelen.

Het Israëlisch-Palestijnse conflict kan nooit dichter bij een oplossing worden gebracht door toe te geven aan de pogingen van fundamentalisten aan beide kanten er een godsdienstoorlog van te maken. Godsdienstoorlogen kunnen alleen maar eindigen in de vernietiging van bevolkingsgroepen die er, in de ogen van hun bestrijders, de verkeerde godsdienst op nahouden. Er is geen andere uitweg dan die van de ratio.

Bron

DEN HAAG - De demonstratie maandagavond voor het gebouw van de Israëlische ambassade in Den Haag heeft een grimmig karakter gekregen. Enkele van de ruim driehonderd demonstranten begonnen met voorwerpen te gooien.

De mobiele eenheid heeft een charge uitgevoerd om de gemoederen tot bedaren te brengen. Het ambassadegebouw aan het Buitenhof is afgeschermd met een cordon ME.

De demonstratie is gericht tegen de militaire actie van Israël tegen een hulpkonvooi, dat met schepen onderweg was van Cyprus naar de Gazastrook.

Nederlandse vrouw

Aan boord van een van de schepen zat onder meer de Nederlandse activiste Anne de Jong.

Aan de demonstratie deden zowel Palestijnen als Turken mee. Ook waren er mensen van de organisatie Een Ander Joods Geluid en een groot aantal vrienden van De Jong.

Aan het protest deden mannen en vrouwen van alle leeftijden mee. Onder de prominenten die deelnamen aan het protest bevonden zich SP-parlementariër Krista van Velzen en de pro-Palestijnse Gretta Duisenberg. Duisenberg liep vooraan toen de groep probeerde de Israëlische ambassade te benaderen. Zij ging in discussie met de ME’ers en kreeg enkele klappen.

‘Israël moordenaars’

Verder bestond het protest vooral uit het scanderen van leuzen als ‘Israël moordenaars’ en ‘Palestina vrij’. De demonstranten droegen grote borden met zich mee met leuzen als ‘Sluit het concentratiekamp Gaza’ en ‘Stop deze waanzin’. Ook hadden veel mensen foto’s bij zich van Anne de Jong en van verminkte en gedode Palestijnse kinderen.

Voordat de groep probeerde de Israëlische ambassade te bereiken, hielden woordvoerders van het Nederlands Palestina Komitee en de Internationale Socialisten korte speeches.

Haagse binnenstad

Hierin moesten onder anderen premier Jan Peter Balkenende, minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) en PVV-leider Geert Wilders het ontgelden, omdat zij volgens de sprekers Israël de hand boven het hoofd zouden houden.

Na anderhalf uur hield de helft van de demonstranten het voor gezien. De rest trok de Haagse binnenstad in en liep een korte protestmars, die eindigde op het Plein. Hier wachtten enkele ME’ers te paard de groep op. Maar zij hoefden niet in te grijpen. De politie verrichtte geen aanhoudingen.

Bron

Student grafisch ontwerpen Ruiter Janssen werd geïnspireerd door een fragment uit het boek van Joris Luyenduik, Het zijn net mensen. Daarin verplaatst Luyendijk het Midden-Oostenconflict naar Nederland.

„Stel,” schrijft Luyendijk, ,,Stel, in de Verenigde Staten wordt een gek de baas die alle mensen met een Friese grootouder laat oppakken en afmaken. Het wordt een moordpartij van ongekende omvang, en als het anti-Friese bewind eindelijk ten val komt, is duidelijk dat de Friese overlevenden niet meer in Amerika willen wonen.

Dus komt er een plan: de Friezen krijgen een eigen staat, en wat is een logischer plek dan het land dat volgens oude teksten Fries is? Ondanks Nederlands verzet stemmen de Verenigde Naties met het plan in en uit de hele wereld trekken mensen met een Friese grootouder richting de nieuwe Friese staat, royaal gesubsidieerd door Amerika (…).”

En Luyendijk ontrolt het Israël-Palestina conflict verder langs de lijnen van de Friezen tegen de Nederlanders; er komt oorlog, de jonge staat Frisia verovert Nederland, aanslagen, guerilla. Uiteindelijk komt er een vredesproces en krijgen de Nederlanders Limburg, een stukje van Brabant en Zeeuws eiland, bewaakt door Friese troepen.

Janssen heeft, als afstudeerproject voor Willem de Kooning Academie in Rotterdam, die vergelijking van Luyendijk grafisch uitgewerkt, aangevuld met grafieken gebaseerd op historische feiten. Het Midden-Oostenconflict verplaatst naar Nederland, op dezelfde geografische schaal.

Zoals Luyendijk in zijn boek betoogt, stelt ook Janssen dat de toestand in het Midden-Oosten niet objectief te benaderen. Dit is de Palestijnse kijk op het conflict, benadrukt Janssen. Israël en Nederland hebben een vergelijkbare oppervlakte.

Ook al zijn er bezwaren tegen de vergelijking aan te voeren: Ruiter Janssens project biedt een interessante, andere kijk op een enorm geopolitiek conflict.

Bron

Over “de muur” en meer
- DONDERDAG 9 JULI DEN HAAG: SYMPOSIUM OVER 5 JAAR MUUR-UITSPRAAK ICJ

Symposium The International Court of Justice and Israel’s Wall: 5 years on – Civil society in search of accountability.
LINK
- Bridges Instead of Walls! 17-24 July
AIC’s Middle East International Political Camp
LINK
- Burgerinitiatief vraagt steun
www.sloopdemuur.nl

Israël laat Palestijnse parlementsvoorzitter vrij, 17-6-2009
LINK
Parlementsvoorzitter Aziz Dweik was drie jaar lang ontvoerd door Israel, met een derde van het Palestijnse kabinet en meer dan 25 parlementariërs.
Nog zeker 35 van hen zitten in de gevangenis. Spoor hun collega’s in de Tweede Kamer aan tot een actie voor vrijlating!
Adressen van de fracties
cda.publieksvoorlichting@tweedekamer.nl
pvda_voorlichting@tweedekamer.nl
vvdvoorlichting@tweedekamer.nl
kamer@sp.nl of spfractie@tweedekamer.nl

GroenLinks@tweedekamer.nl
D66@tweedekamer.nl
christenunie@tweedekamer.nl
sgp@tweedekamer.nl
pvv@tweedekamer.nl
fractie@partijvoordedieren.nl
r.verdonk@tweedekamer.nl

De EU en Israel
- Bezoek Israëlische minister aan EU leidt niet tot verdieping van betrekkingen, EU observer 16-6-2009
LINK
- Kamerbrief Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen (RAZEB) 15 en 16 juni 2009
LINK
N.a.v. de EU-Israël Associatieraad: … gingen er geen stemmen op van lidstaten om de EU-Israël relatie te bevriezen. In de verklaring wordt de beslissing van december over intensivering van de relatie bevestigd en wordt uitgesproken dat de intensivering moet plaats-vinden op basis van gedeelde waarden, waaronder mensenrechten en democratie. De Nederlandse positie terzake blijft dat de versterking van de relaties met Israël moet worden voortgezet, ook om als betrouwbare partner onze invloed bij Israël te behouden.
De verklaring inzake de EU-Israël Associatieraad komt hiermee overeen. …
- Belgische minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht over speech Netanyahu
LINK
… Een grote meerderheid van de ministers was het erover eens dat de toespraak geen opwaardering van de relaties met Israël rechtvaardigt …

Kamerbrief inzake Gaza, stand van zaken onderzoeken operatie Cast Lead, 10-6-2009
LINK
Over bepleit onafhankelijk onderzoek in VN-verband naar alle gevallen waarin VN-organisaties of internationaal erkende hulporganisaties slachoffer waren “geweld tijdens de Gaza-crisis”, is het internationale recht geschonden?
Over de verschillende onderzoeken: Commissie-Martin, Commissie Dugard, Commissie Goldstone, ICRC onderzoek (International Committee of the Red Cross)

Obama’s Speech: Great Oratory, Wrong Message; Ramzy Baroud, 11-6-2009
LINK

Olijfplukreis in Palestina, oktober 2009
http://www.planteenolijfboom.nl/
Sponsoren van meerdere olijfbomen kan ook!

ROTTERDAM VOOR GAZA: de veiling op 13 juni haalde bijna 11.000 Euro op voor de medische campagne!
Komt nog op http://www.rotterdamvoorpalestina.nl/
Bijstorten mag nog

Bron

Ik zou het hebben over realisme. Dus: „Agressie, haat, wraak – het zijn allemaal menselijke gevoelens. Als je ze helemaal wilt uitbannen, krijg je heel vlakke mensen. Een soort robots.” Nog maar één: „Ik zou niet in een wereld willen leven waarin alle agressie gesublimeerd wordt.

Door Bas Heijne

Dat heeft iets onsmakelijks. Sublimatie is onecht.”
Aan het woord is Martin van Creveld, de in Nederland geboren Israëlische militair historicus. Van Creveld is een realist bij uitstek. Het is mij niet duidelijk of zijn kennis van het verschijnsel oorlog hem tot realist heeft gemaakt, of zijn realisme hem tot het bestuderen van de oorlog heeft gebracht – hij ziet oorlog als een gezonde bezigheid, zoveel is duidelijk. In interviews – ik citeer het Vlaamse Humo – draagt hij zijn boodschap uit met veel laconieke, Joodse humor, alleen zonder het bijbehorende humanisme: „Ik kom vaak in Duitsland en ik hoor daar wel eens zeggen: ‘Doordat jullie Joden je zo en zo gedragen, wakkeren jullie het antisemitisme alleen maar aan.’ ‘Kijk,’ zeg ik dan, ‘u bent hier thuis, ik woon in het Midden-Oosten. Voor mijn part wordt u zo antisemitisch als u wil, mij kan het niet schelen, dat is uw probleem. Bitte schön. Ik kan me verdedigen: als u wat te dichtbij komt, zoals in 1940, dan krijgt u een waterstofbom op uw kop.”

Realisme – we zijn hier ver van fraaie bezweringen als vredesproces, onderhandelingen, verdragen, verzoening. Met Van Creveld zijn we terug in de wereld van de zeventiende-eeuwse filosoof Hobbes, die de natuurlijke staat van de mens zag als de oorlog „van allen tegen allen.” Het is hetzelfde gedachtegoed dat wordt uitgedragen door de nieuwe Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Avigdor Lieberman. Die wond er bij zijn aantreden geen doekjes om: „Degenen die denken dat concessies zullen leiden tot respect en vrede, vergissen zich. Er is geen land dat zoveel concessies heeft gedaan als Israël, en ik zie niet welke vrede dat ons heeft opgeleverd. Wie vrede wil, moet zich voorbereiden op oorlog en zorgen dat hij sterk is.”

Ik weet het, het is het trauma van appeasement, van het tevergeefs pappen en nathouden, van het lam naar de slachtbank. Je kunt het nog zo goed met de wereld voorhebben, maar op een gegeven moment blijkt dat de wereld het niet goed met jou voorheeft – daar sta je dan met je goede gedrag. Aan de vooravond van de inval in Irak gaf hetzelfde realisme de toon aan. Wie macht had, kon die maar beter gebruiken, en zo hard mogelijk, dan verdween het kwaad vanzelf. Wie bedachtzaamheid bepleitte, zocht gewoon naar een excuus om geen vuile handen te maken. Het naoorlogse humanistische idealisme had geen wereldvrede opgeleverd, het „nooit weer” was een lachertje gebleken. 11 september 2001 onthulde een hobbessiaanse beerput die te lang was toegedekt met goede bedoelingen.

Het is een beklemmende paradox: juist het debacle in Irak en de morele averij die de Verenigde Staten daarbij opliepen, maken het hartgrondige realisme van Van Creveld en Lieberman ineens bij uitstek onrealistisch. Van Crevelds lofzang op de oorlog („ik ben er al láng van overtuigd dat vechten de grootste bron van vreugde is – het leukste wat je kunt doen met je broek áán, zoals iemand het eens zei.”) doet het aardig als polemiek tegen zalvende vredesapostelen die de verbroedering der mensheid afkondigen, maar één bezoek aan een veteraan ontmaskert hem als een pathetische hitser die nooit een slagveld heeft gezien. Ik ben geen militair historicus, maar weet wel dat oorlog alleen een vitaliserende kracht is voordat ie begint – daarna volgen de trauma’s, de pijn en het verlies, de open zenuwen en de zeurende rouw – en de wraakzucht natuurlijk.

Het verheerlijken van de oorlog is een klassiek fascistisch geloofsartikel. Van Creveld zou eens met Israëlische soldaten moeten praten die hebben meegedaan aan de laatste acties in de Gazastrook – hun euforie maakte binnen een paar weken plaats voor walging en desillusie, zo erg zelfs dat muiterij dreigde. Het zijn juist soldaten die vaak „heel vlakke mensen, een soort robots” worden. De gedachte dat Israël een gelukkige natie zou worden door het werpen van een waterstofbom, laat zien dat het realisme van Van Creveld niets anders is dan moedwillige blindheid. De klassiek humanistische notie dat het ontmenselijken van anderen als een boemerang in je eigen gezicht terugslaat, is een les die hij had kunnen leren van de bezetting van Irak. Dat heeft hij niet gedaan: voor hem maakt het geen verschil of in Duitsland Adolf Hitler aan de macht is of Angela Merkel –het enige wat er toe doet is immers die waterstofbom.

Vergelijk die claustrofobische zelfgenoegzaamheid eens met het huidige klimaat in de Verenigde Staten. De lessen van de afgelopen acht jaar zorgen er voor dat Barack Obama vrijwel dagelijks breekt met het beleid van zijn voorganger: met alleen militaire overmacht kom je er niet, zonder samenwerking en consensus is niets mogelijk, democratie kun je niet met het geweer afdwingen, je kunt beter met de vijanden praten dan ze enkel dreigen. En alles opnieuw uit naam van het realisme. Obama’s idealisme is niet het idealisme van het gebroken geweertje, maar een idealisme dat voortkomt uit de ervaring met een ontspoorde ideologie, die zich erop beriep de ware aard van de mens te kennen en vervolgens ruim baan gaf aan de wil tot macht. Het realisme van Bush, Cheney en Rumsfeld ligt nu op de schroothoop van de geschiedenis, samen met een paar honderdduizend doden.

Realisme tegen realisme. De grootste beproeving die het realisme van Obama te wachten staat is het verbeten realisme van Van Creveld en Lieberman, dat iedere daad van geweld als noodzakelijke zelfverdediging wenst te zien. De nieuw ingeslagen weg van de diplomatie lijkt op voorhand dood te lopen in het Midden-Oosten. Lieberman heeft de belofte van een Palestijnse staat al honend afgedaan als onrealistisch, Van Creveld ziet slechts één oplossing voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever: „Eruit! Eruit!”

Eruit, eruit – Van Creveld realiseert zich kennelijk niet dat zijn kreet een echo is van het kwaad waarvan de twintigste eeuw doortrokken is. Of erger, het kan hem niets schelen. Zijn vijanden zijn uit op zijn vernietiging, dus is alles geoorloofd. En je wordt er ook nog eens een echte kerel van. Of de diplomatie van Obama hiertegen opgewassen is, valt te bezien. Misschien helpt het wanneer het realisme van Van Creveld wordt ontmaskerd als gevaarlijke verdwazing, want dat is het.

Bron

Den Haag, 8 april. De PvdA is opnieuw hard in aanvaring komen met minister Verhagen (Buitenlandse Zaken, CDA) over zijn Israëlpolitiek.

Het PvdA-Kamerlid Martijn van Dam vindt dat sancties tegen Israël niet moeten worden uitgesloten als het land een vredesregeling voor het Midden-Oosten blokkeert. Minister Verhagen wil hier niets van weten. Volgens hem kan het dreigen met sancties zelfs contraproductief werken.

Van Dam uitte vanmorgen in de Tweede Kamer zware kritiek op de nieuwe Israëlische regering. Hij betitelde de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Lieberman als een „extremist” en verwachtte ook weinig positiefs voor het vredesproces van premier Netanyahu. Lieberman zinspeelde begin dit jaar tijdens de gevechten in Gazastrook, toen hij nog geen minister was, op het gooien van een atoombom.

Van Dam vreest dat Nederland binnen de Europese Unie steeds meer een „buitenbeentje” wordt. Andere trouwe bondgenoten van Israël in de EU, zoals Duitsland en Tsjechië, sluiten volgens hem sancties niet langer uit.

Verhagen toonde zich overigens weinig optimistisch over de mogelijkheden voor een spoedige vredesregeling. „De omvang van de Israëlische regering is omgekeerd evenredig aan de kansen op vrede.” Maar Verhagen uitte ook kritiek op de Palestijnen.

Volgens hem zijn er sinds het einde van de strijd in de Gazastrook al weer 220 raketten op Israël afgevuurd. Hij vindt dat de nieuwe Israëlische regering een kans moet krijgen.

Ook hij had kennis genomen van Liebermans uitlatingen, maar wees erop dat het niet ongewoon is dat politici harde uitspraken doen als zij geen regeringsverantwoordelijkheid dragen.

Bron

Ramallah, 10 maart. Shawan Jabarin zit nog altijd in zijn kantoor in Ramallah, op de bezette Westelijke Jordaanoever. De directeur van de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al-Haq (het recht), zou deze week naar Nederland vliegen om vrijdag in Vlaardingen de prestigieuze Geuzenpenning in ontvangst te nemen.

Door Guus Valk

Maar Shawan Jabarin kan niet naar Nederland komen. De grijzende veertiger met een grote snor en vuurspuwende ogen heeft een reisverbod van Israël opgelegd gekregen. Volgens Shin Bet, de Israëlische geheime dienst, kan een reis van Jabarin naar het buitenland de veiligheid van Israël schaden. De activist is, volgens bronnen van de geheime dienst in de Israëlische media, lid van het verboden Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Het Volksfront is na Hamas en Al-Fatah de grootste Palestijnse politieke partij. Officieel onthoudt de dienst zich overigens van commentaar.

Jabarin ontkent dat hij lid is van het Volksfront. „Israël probeert me het werken ook buiten de gevangenis zo moeilijk mogelijk te maken. Dat ik een gevaar zou zijn voor de veiligheid van Israël, is geen rationeel argument. Dan zouden ze juist blij moeten zijn dat ik even in Europa zit”, zegt Jabarin vandaag in een interview met NRC Handelsblad.

Steun van de Palestijnse regering op de Westelijke Jordaanoever hoeft de altijd kritische Jabarin niet te verwachten. Daarvoor, zegt hij, heeft hij vermoedelijk al te vaak martelingen in Palestijnse gevangenissen gekritiseerd. De Nederlandse regering houdt zich wel bezig met het reisverbod van de activist. Minister Verhagen (CDA, Buitenlandse Zaken) heeft zijn Israëlische ambtgenoot Tzipi Livni gevraagd het uitreisverbod van Jabarin op te heffen.

Bron