Armoede en oorlog zijn symptomen van een wereld die verdeeld is in landen, godsdiensten en de Ik-cultuur waarin we leven. Dit zet mensen onherroepelijk tegenover elkaar. Van een samenleving is geen sprake binnen een cultuur waar mensen voortdurend met zichzelf of hun gezin bezig zijn en die zware concurrentie kent. Zoals vele stotter therapieën geneigd zijn zich met symptomen bezig te houden waardoor het feit onaangeroerd blijft en in dit geval stotteren blijft bestaan en zelfs verergert.

Mensen doneren geld bij hun geliefde instantie, helpen na een ramp een handje mee bij het opbouwen en doen ander liefdadigheidswerk. Ook al is dit op zichzelf positief, zal het niet helpen aan de oplossing van het probleem omdat het slechts symptoom bestrijding is. Ook elke `oplossing` die de regering aandraagt voor een probleem roept direct weer nieuwe problemen op. Aan de werkelijke oorzaken komen ze niet..

Of men nu een voor of tegenstander is van de regering, er in gelooft of niet, mensen schijnen toch te berusten in de gedachte dat hun problemen door de regering worden opgelost. We voelen ons niet verantwoordelijk terwijl wij dat in feite wel allemaal zijn. Niet ingrijpen staat gelijk aan symptoombestrijding, het leid tot niets. De gedachte dat een verandering in de structuur van de samenleving een verandering in de mensen zelf veroorzaakt, is eveneens een illusie. In de geschiedenis van de mens heeft het niets gedaan al straft het her en der wat. Mensen zijn min of meer hetzelfde gebleven.

Het is akelig om te zien dat wij bij elk probleem wat we hebben ons richten op de symptomen waardoor de oorzaak kompleet langs ons heen gaat. Een brein dat oplossingen zoekt in de symptomen van zijn eigen problemen zal hierin niet kunnen slagen ook al kan het tijdelijk voor verlichting zorgen. Het wordt oppervlakkig en krast voortdurend alleen aan de oppervlakte.
Een kenmerk van een brein dat geen feiten kan zien is dat het voortdurend opzoek is naar entertainment, afleiding en genot. Zodra dit gebeurd is er dan nog sprake van leven of verliezen we onszelf alleen maar daarin? Enkel bestaan of leven zijn in mijn ogen kompleet andere dingen.

Het ego is het product van ons denken. Het is ons verleden. Alle ervaringen, conclusies, dogma’s en wat al niet meer. Elk gesprek met iemand, alle informatie die je tot je krijgt word gefilterd door ons ego. Dit heeft tot gevolg dat iets nooit nieuw voor je kan zijn. Het veroorzaakt dat je nooit echt met iemand in contact komt of feiten kunt zien. Zelfs partners die menen elkaar te kennen, hebben verstoorde beelden van elkaar opgebouwd.

Als ik iets toetreed met voorafgaande conclusies hoe kan ik er dan ooit van leren of mee in contact komen? Ik kan de lakens delen met mijn partner, lief voor haar zijn en lief en leed delen maar is er wel sprake van een relatie? Ik zeg van niet. `Relaties` beginnen meestal erg heftig en verzwakken naarmate men een beeld van elkaar vormt. Dit is de hoofdoorzaak van een sleur in de relatie en verliest het zijn kracht. Waar twee ego’s bestaan met twee afzonderlijke doelen kan er geen relatie tussen hun beide bestaan. Een relatie is een gemeenschappelijk doel hebben waarbinnen de relatie kan bloeien, anders is het dood.

Ook de afstand die we hebben geschapen tussen leven en dood is te wijden aan het ego. Zonder ego zijn leven en dood exact hetzelfde en krijgen daardoor een heel andere betekenis. Als het lichaam sterft, sterft het ego en wat overblijft, is wie we werkelijk zijn. In het niets daar bestaat liefde, het ego is een nevel voor de ogen, die ons ervan weerhoud feiten te zien, en werkelijk gelukkig te zijn. Seks en materialisme geven ons enkel tijdelijke voldoening, en er zal er steeds meer van nodig zijn die voldoening te kunnen herleven. Als je iets moois ziet en er intens van geniet, zal helaas de volgende keer als je het weer ziet minder krachtig zijn. Als we tussen de perceptie en het inzicht ons denken in werking zetten, en het als herinnering opslaan, wordt de beleving vervormt en aangepast aan ons ego.

Is het überhaupt mogelijk het denken uit te schakelen? In gevallen van bijvoorbeeld het oppakken van voorwerpen, het leren van een taal en autorijden is het denken noodzakelijk. Maar is het denken in staat op geestelijk gebied veranderingen aan te brengen in onszelf? Of zijn die veranderingen enkel een modificatie van de mening die we vooraf al hadden? We denken immers dat gedachten ons inzicht kunnen verschaffen in wat er zich in ons afspeelt. Dit is naar mijn ervaring een illusie. Inzicht in een innerlijk probleem kan alleen maar plaats vinden als er geen verschil is tussen het probleem en de persoon zelf. Wij zijn het probleem. Het ego plaats het probleem direct buiten zichzelf zodat hij het kan analyseren en een mening kan vormen.

Is het mogelijk inzicht te krijgen in een probleem zonder het gebruik van het denken? Het denken heeft de eigenschap een probleem in stukjes op te delen en die delen afzonderlijk te analyseren. Het weerhoudt ons van het verkrijgen van inzicht. Het is niet in staat de beweging die een probleem in ons teweeg brengt te zien. Om de beweging te kunnen zien (en daarmee de manier waarop de problemen met elkaar verbonden zijn) vereist een hoge mate van intelligentie en een mate van vrijheid ten opzichte van voorafgaande ideeën over het probleem. Het observeren van een probleem zonder bemoeiing van het denken zorgt voor inzicht in het probleem. Dat is de werkelijke oplossing van elk probleem.

Er komt niets na. Inzicht zorgt ervoor dat het probleem voor altijd op houd te bestaan. Het hoeft niet later nog als herinnering op te worden geslagen. De eerste stap is het accepteren van je probleem anders kun je het nooit zonder de voorafgaande ideeën tegemoet treden. We zouden nimmer van het feit mogen afdwalen en we dienen daarom te beseffen dat wij het antwoord gewoonweg niet weten. Gedachten hebben de gewoonte verder te gaan dan het feit waardoor we vervallen in meningsvorming en symptoom bestrijding.

Vanaf onze schooltijd zijn we verschillen gaan maken tussen onszelf en andere kinderen. De één is slimmer, de ander dommer, de een heeft mooie kleren, de ander niet. Dat is het begin van onze ellende. Waar het ego niet bestaat is er geen verschil meer tussen een directeur en de werknemer, er is dus geen plaats meer voor jaloezie en vergelijkingen. Het jaloers te vereist een IK die verschillen maakt. Iemand die gevangen is in de illusie van dualiteit. Geen ego hebben betekent eenheid, en alleen daarin bestaat liefde. Anders is het een egoïstische liefde, namelijk de `eigenliefde`, die verward word met de universele liefde. Mensen denken dat ze uniek zijn maar in feite zijn we allemaal hetzelfde. Jouw smart is niet anders dan die van een ander.

Dit alles zei Jimmy Hendrix al in één van zijn teksten: I used to live in a room full of mirrors. All I could see was me. Then I took my spirit and smashed my mirrors. Now the whole world is here for me to see…

~TVDL

Weer een dag dat ik s’morgens de krant lees, en weer een dag dat het niveau van de berichtgeving noemenswaardig gedaald is. Aangezien ik een tijdje geleden naar Duitsland verhuisd ben, besloot ik het NRC-Handelsblad na veel lees plezier op te zeggen, en daarvoor een Duitse krant in huis te halen, namelijk de alom gerespecteerde “Süd-Deutsche Zeitung”. Deze krant kon volgens intellectuele Duitse vrienden beschouwd worden als de créme de la créme van het Duitse Journalistieke erfgoed, en was zelfs aan te bevelen boven de Frankfurter Algemeine. Na een tijd lang de krant gekocht te hebben in de kiosk sloot ik me aan bij de mening van mijn maten, de schrijfstijl en inhoud getuigden van een uitgesproken kennis van de journalistiek, de stukjes waren diepzinnig en met humor geschreven, de subjectiviteit tot een absoluut minimum beperkt. Mijn soort krant; ik besloot dan ook al snel een abonnement te nemen, zodat de krant elke morgen op mijn mat zou liggen als de dag begon.

Een van de belangrijkste factoren in mijn oordeel over een bepaald medium ligt in de objectiviteit. Als iedereen in dezelfde mate de kans krijgt om zijn oordeel uit te spreken, dan wel zijn punt duidelijk te maken, wil dat voor mij zeggen dat de berichtgeving geslaagd is. Dit betekent in het uiterste geval dat er in het stukje over de bouw van de nieuwe Moskee ook naar de mening van de plaatselijke vertegenwoordiger van de Partij voor de Vrijheid wordt gevraagd, al is het alleen al omdat hij zichzelf dan even belachelijk kan maken. Een van de graadmeters voor de zuiverheid van dit proces kan in kranten met een internationale berichtgeving altijd worden gevonden in de manier waarop er over het conflict in Israël / Palestina bericht gegeven wordt. Dit gebeurde in de “Süd-Deutsche” dan ook uitstekend naar mijn mening, zelfs in vergelijking met het Handelsblad was de berichtgeving uiterst objectief. Hiermee bedoel ik dus niet te zeggen dat de palestijnen meer gerechtvaardigd werden, maar dat ze meer de kans kregen om de situatie te verklaren, en minder vaak de officiële Israëlische lijn werd weergegeven. Ik las de sectie buitenland nieuws dan ook meestal helemaal door voordat de krant bij het oud papier belande.

Toen kwamen de verkiezingen, en brachten ons Angela Merkel.

Vanaf het moment dat de grote coalitie kwam (SPD/CDU/CSU) ging het bergafwaarts met het ochtendlijk leesgenot. Met betrekking tot de berichtgeving over het midden oosten viel me op dat de stukjes die de officiële Israëlische lijn volgenden steeds meer richting voorpagina verschoven, en de stukjes die de Palestijnse kant van de zaak belichten steeds kleiner werden en naar de meer obscure tweederangs buitenland pagina’s verhuisden, om na ongeveer een jaar helemaal te verdwijnen. Hoe belachelijk dit ook moge klinken, ik weet zeker dat een ieder die de helse taak op zich neemt om dit na te pluizen tot dezelfde conclusie zal komen als dat ik kwam: de krant werd langzaam maar zeker pro-Israëlisch, of, volgens de logica van de Israëlische lijn, anti-Arabisch.

Dit vind ik verschrikkelijk.

Toen ik als kleine jongen mijn ouders vroeg waarom die meneer een jurk aan had, werd me verteld dat deze meneer een Moslim is, een vredig soort mens, het soort mens dat zich weinig bemoeit met zijn medemensen en dat deze meneer hier uitgenodigd is tijdens de wederopbouw na de tweede wereld oorlog om een handje te helpen ons plat gebombardeerde land weer welvarend te maken. Op de een of andere manier heeft zich dit beeld de laatste twintig jaar langzaam maar zeker verandert in de mengelmoes van uitkering trekkers, bommen leggers en fanatieke religieuzen, het beeld zoals het door Geert wordt afgeschilderd.

Dit beeld klopt voor geen meter.

Iedereen is anders, en dat, hadden we zo 60 jaar geleden met z’n alle besloten, was eigenlijk toch wel een goede zaak. De herinneringen aan raciale scheiding en de hierdoor veroorzaakte oorlog, armoede en ellende lagen nog fris in het geheugen en zoals meestal in dit soort gevallen zette de rationaliteit door. Op dit moment zijn we het weer helemaal vergeten. De staat Israël gebruik deze oorlog als excuus om, ook al is het op kleinere schaal, toch minstens een zo belachelijke regelgeving en raciale segregatie door te voeren. Amerika, het land van de vrijheid, en de “grote winaar” van de 2e Wereldoorlog, ondersteund Israël in haar discriminerende beleid, en vecht, net zoals de nazi’s destijds, in de naam van de vrijheid. En Nederland steunt beiden in de naam van de volgzaamheid.

Ongeveer 3 jaar geleden zat ik samen met een collega het nieuws te kijken, wat op dat moment berichtte over de oorlog in Irak. Er was veel ellende en oorlog te zien, de commentator vertelde dat het toch niet allemaal zo glad verliep als de Amerikanen hadden gehoopt, het beeld was rond uit triest. Mijn collega merkte op dat het nu toch zo langzaam maar zeker tijd werd om er een atoombom op te gooien, die Irakezen zouden het zo te zien nooit leren, met vrijheid en zo. Ik vroeg hem nogal beledigd of hij een grapje maakte, maar hij bleef bij zijn standpunt; die arme Amerikanen deden hun best, maar die mensen wouden gewoon niet luisteren daar.

Ongelofelijk.

Hoe kan het zijn dat als iedereen verplicht geschiedenis krijgt op school, er toegang in overvloed is tot openlijke nieuws bronnen zoals televisie, internet en zelfs de bibliotheek, er nog steeds mensen zijn met zo’n mening?! Ik zou het eigenlijk niet eens als een mening willen aanduiden!! Des al niet te min schijnt deze denkwijze momenteel wijd verspreid te zijn en elke dag meer zieltjes te verslinden. Mensen lijken weer niet meer in staat te zijn om de geschiedenis te bekijken in het perspectief wat ze verdient, namelijk van alle kanten, van dichtbij en van veraf. Dingen worden niet meer in hun oorspronkelijke verband beschouwd, maar als alleenstaande gebeurtenissen, waarbij men over elke gebeurtenis weer een mening kan hebben, en eigenlijk niemand echt gelijk heeft. En dit betekent weer dat de gene die het hardste schreeuwt het meeste in de focus staat.

En dat is heel gevaarlijk, zoals de geschiedenis ons leert.

De Arabieren zijn dit maal de lul, en zwaar, zoals het er naar uitziet. Niemand doet er iets aan. De hoofd thema’s van de media zijn dingen zoals veiligheid, terrorisme bestrijding, globale verhitting, de laatste bizarre uitlatingen van hooggeplaatste ambtenaren en roddels over zogenaamd bekende of interessante medemensen. Dingen zoals de vorige maand in alle heftigheid losgebarsten hypotheek crisis op de Amerikaanse en internationale markten wordt afgedaan als weliswaar spectaculair, maar ook van korte duur en zonder veel invloed op het leven van de gemiddelde mens. En zo ook de oorlog in Irak, Afghanistan en Libanon. Jammer voor die mensen daar, maar wij kunnen er ook niets aan doen. De focus ligt dus veel te sterk op gevolgen van gebeurtenissen, en veel te weinig, of helemaal niet in de meeste gevallen, op de oorzaken.

Er gebeuren op dit moment dingen die nogal wat belangrijker zijn als de laatste bezuinigingen van het Nederlands kabinet of de kleine gevallen van corruptie die zich voordoen in de regering. Deze gebeurtenissen volgen elkaar steeds sneller op, en worden ook steeds heftiger. Waar men hier van de krant wat dit betreft een volgzame berichtgeving zou mogen verwachten, gebeurt precies het tegenovergestelde. In zowel de “Süd-Deutsche” als in het Handelsblad lag de focus steeds meer op “exclusieve” verhalen, verhalen die kort en heftig knallen, en daarna ook weer snel vergeten zijn. Als er een bericht verschijnt wat wel de afstand en reflectie nodig heeft, omdat het namelijk “echt” nieuws is, wordt dit op dezelfde manier behandelt als de rotzooi, kort, knallerig, en vooral zonder te veel achtergrond informatie.

Zo werd er bijvoorbeeld vorig jaar losjes op pagina 7 vermeldt dat het openlijk bekend is dat er meerdere dozijn Amerikaanse “gevangenis boten” op non territoriale wateren rondvaren, waarop meerdere honderden (volgens dit bericht uit de “Süd Deutsche”) Arabische gevangenen zonder proces of contact met wie dan ook vast worden gehouden. De muur in Palestina wordt weliswaar licht bekritiseerd, maar toch vooral afgeschilderd als een noodzakelijke stap tegen het overweldigende palestijnse terrorisme. Dit in een land waar mensen pak m beet 18 jaar geleden stonden te dansen van vreugde omdat ze hun eigen muur konden afbreken! Wat gebeurt hier? Leiden we met z’n allen aan een extreem heftig geval van het geheugenverlies?

Dit is absurd!

De Arabische staten hebben hun houding tegenover ons westerlingen niet drastisch verandert de afgelopen 20 jaar, en ook de Arabieren die ik heb leren kennen zijn vrij constant in hun houding tegenover hun medebewoners. Het begint er steeds meer op te lijken dat wij westerlingen die gene zijn die veranderen, fanatieker worden en in extremisme vervallen. En zoals het er naar uitziet elke keer weer opnieuw, want laten we als het intellectuele, welopgevoede volk wat we pretenderen te zijn vooral niet vergeten dat wij ongeveer 100 jaar geleden het laatste land waren wat officieel ophield met de slavenhandel, dat we overal op de wereld op een hoogst agressieve en onmenselijke manier complete volkeren onderdrukt hebben en dat er in Nederland procentueel gezien het hoogste aantal joodse slachtoffers tijdens de tweede wereldoorlog te betreuren vallen.

En toch gaat het weer gebeuren. Arabieren worden steeds meer afgeschilderd als agressieve fanatieke idioten die er op uit zijn om de wereld te veroveren in naam van de heilige oorlog, maar diegene die de wereld veroveren, onderdrukken, uitbuiten en bombarderen zijn wij, witte, rijke westerlingen. En aangezien we dit niet erkennen en het probleem steeds weer bij anderen proberen te zoeken, is het onvermijdelijk dat er eerst slachtoffers vallen, voordat we onze collectieve waanzin opnieuw in de ogen kunnen kijken. We kunnen niet, zonder dit voortdurend in ons achterhoofd te houden, vertrouwen op het nieuws dat ons aangeboden wordt. Als we op de hoogte willen blijven en anticiperen wat er de komende tijd gaat gebeuren in de wereld zullen we moeten zoeken naar alternatieven.

Na de “Süd-Deustche” een tijd lang alleen nog in het weekend ontvangen te hebben, komt hij nu helemaal niet meer. Ik kan het met de beste wil van de wereld niet meer verdragen om deze afgang van de Journalistiek te blijven volgen. Ik zoek mijn nieuwsbronnen nu op internet en ben bezig met een nieuw expririment, ditmaal de “Neue Züricher Zeitung”, hopend dat drimaal mijn blijkbaar extravagante journalistieke neigingen wel worden bevredigd.

~L-B